Eskiden bu şehir bayramını yaşardı; saco bayramı yapılırdı, Haleplibahçe’de çete savaşları canlandırılırdı, meydanlar dolup taşardı. En önemlisi de şehrin tüm siyasi temsilcileri bu özel günde halkın arasında olurdu.
Bugün ise tablo tam tersi.
Programa katılan 4 milletvekili dışında birçok milletvekili ortada yoktu.
Belediye başkanları yoktu, il başkanları yoktu, ilçe başkanları ise kurtuluş etkinliklerine katılmak yerine sokak sokak esnaf ziyareti yapıyordu.
Anlaşılan o ki;
Onlar için adaylık hesabı yapmak, şehrin tarihine sahip çıkmaktan daha önemli hale gelmiş.
Şanlıurfa’nın en anlamlı gününü kutlamak ise sadece sosyal medyada paylaşım yapmaktan ibaret görülmüş.
Oysa 11 Nisan;
Sıradan bir tarih değil, bu şehrin onuru, direnişi ve hafızasıdır.
Bu güne sahip çıkmak, sadece protokol görevi değil; bu şehre vefa borcudur.
Fransızlara karşı verilen kurtuluş mücadelesi, siyasetin ilgisizliğine yenik düşmemelidir.
Yine tüm yük valinin omuzlarına kalmış.
Devlet protokolü orada, halk orada… Ama siyaset kurumu yok.
Özetle;
Bu yıl 11 Nisan’da kazanan yine görevini yapanlar oldu,
Kaybeden ise şehrin en önemli gününde halktan uzak duran siyasiler oldu.
Yorum Yazın