1910 ile 1970 yılları arasında Şanlıurfa’da yaşam süren Vanes Emmi (gerçek adıyla Ohannes Moripek / Laturyan), kentin toplumsal yapısında son derece saygın ve özel bir konuma sahip olmuştur. Şehrin çok kültürlü mirasının simge isimlerinden biri olan Vanes Emmi, ömrünü Urfa sokaklarında, komşuluk bağlarını ve insan sevgisini ön planda tutarak geçirmiştir.
Modern tıbbi imkânların ve yetkin hekim sayısının son derece kısıtlı olduğu dönemlerde (özellikle 1940'lı, 50'li ve 60'lı yıllarda) Şanlıurfa halkının en önemli şifa kapılarından biri haline gelmiştir.
Doğal Reçeteler: İlkbahar ve yaz aylarında Urfa’nın dağlarından, kırlarından ve bayırlarından topladığı şifalı otları özenle kurutup karıştırarak bitkisel merhemler ve ilaçlar hazırlardı.
Açık Kapı Anlayışı: Günün her saatinde evinin kapısı şifa arayan, hastalığına çare bulmak isteyen kent sakinlerine ve çevre köylerden gelen vatandaşlara açık dururdu.
Teşhis ve Tedavi: Yörede "Lokman Hekim" edasıyla bilinen Vanes Emmi, hastalarını sabırla dinler, geleneksel yöntemlerle uyguladığı bitkisel terkipler sayesinde pek çok kişinin sağlığına kavuşmasına vesile olurdu.
Vanes Emmi’nin mesleğine ve insanlığa bakışı ticaret odaklı değil, tamamen vicdani bir sorumluluk üzerine kuruluydu.
"Gönlünden Ne Geçerse" Anlayışı: Tedavi ve ilaçlar için hiçbir zaman sabit bir tarifesi veya fiyat talebi olmamıştır. Kendisine ödeme yapmak isteyenlere "Gönlünden ne geçerse bırak" diyerek kapının yanındaki köşeyi işaret ederdi.
Yoksul Dostu: Maddi durumu yetersiz olan, dar gelirli hastalarından asla ücret almadığı gibi, ihtiyaç sahiplerine her zaman el uzatır ve mahcubiyet yaşamalarına müsaade etmezdi.
Çakır gözleri, güler yüzü ve nezaketiyle hafızalarda yer eden Vanes Emmi, dini ve etnik köken farklılığı gözetmeksizin tüm Urfa halkı tarafından benimsenmiştir.
Kültürel Saygı: Yaşadığı mahalledeki Müslüman komşularına ve kentin manevi iklimine derin bir hürmet duyardı. Ağır bir sigara tiryakisi olmasına rağmen Ramazan ayında gün boyunca oruç tutan komşularının huzurunda sigara yakmaz, çakmak dahi çakmazdı.
Büyüklere ve Küçüklere Yaklaşımı: Mahalle kültürünün en güzel örneklerini sergileyerek evinin önündeki sokak kapısında oturur, geçen komşularla hal hatır sorar, dertleşirdi. Kentte büyük küçük herkes kendisine hürmet gösterir ve aileden biri olarak kabul ederdi.
Vanes Emmi’nin yaşamı yalnızca bir hekimlik hikâyesi değil, aynı zamanda Şanlıurfa’nın bir arada yaşama kültürünün en somut nişanesidir.
Eserlere ve Şiirlere Konu Olması: Şanlıurfalı yerel şairler, yazarlar ve besteciler tarafından kaleme alınan anılarda, şehir tarihi kitaplarında ve yerel türkülerde adı daima şükranla anılmaktadır.
Nesiller Boyu Aktarılan Bir Değer: Eski Urfa sokaklarını ve mahalle hayatını anlatan her anlatıda, Vanes Emmi'nin şifacılığı, dürüstlüğü ve samimiyeti gelecek kuşaklara bir insanlık dersi olarak aktarılmaya devam etmektedir.
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz!