
Atatürk Baraj Gölü
Atatürk Baraj Gölü, Fırat havzasında enerji ve sulama kadar ulaşım, balıkçılık ve kıyı yerleşimlerini de etkileyen büyük bir insan yapımı su peyzajıdır.
Devamını oku →RaporUrfa · Şehir kütüphanesi
Şanlıurfa’nın tarihi, müzeleri, doğası, mutfağı, yöresel ürünleri ve yaşayan kültürü: kaynaklı yazılar, fotoğraflar ve ilgili haberler.

Atatürk Baraj Gölü, Fırat havzasında enerji ve sulama kadar ulaşım, balıkçılık ve kıyı yerleşimlerini de etkileyen büyük bir insan yapımı su peyzajıdır.
Devamını oku →
Birecik’teki kelaynak koruma çalışmaları, bir kuş türünün yalnızca şehir simgesi olarak değil, yaşam alanı ve insan etkileriyle birlikte korunması gerektiğini gösterir.
Devamını oku →
Bozova kıyısı için önerilen program, Atatürk Baraj Gölü manzarasını ilçe ve tarımsal peyzajla birlikte ele alır; kesin hareket saatleri yerine güncel koşullara göre uyarlanır.
Devamını oku →
Çocuklarla müze gezisini uzun bir eser listesi yerine nesne, malzeme ve hikâye etrafında kurmak; arkeoloji, mozaik ve mutfak koleksiyonlarını daha anlaşılır hale getirebilir.
Devamını oku →
Halfeti’nin kıyı peyzajı, taş yerleşim dokusu ile Birecik Barajı sonrasında değişen yaşam alanlarını birlikte gösterir; su manzarasının arkasında bir yer değiştirme tarihi vardır.
Devamını oku →
Karaköprü’deki Gölpınar Tabiat Parkı, şehir çevresinde açık alanda zaman geçirmek isteyenler için korunan alan statüsü ve güncel kullanım koşulları birlikte değerlendirilmesi gereken bir duraktır.
Devamını oku →
Halfeti karagülü, ilçenin üretim ve tanıtım kimliğiyle ilişkili, çok koyu renkli çiçekleriyle tanınan bir gül başlığıdır; ürün adıyla bütün siyah görünümlü güller aynı sayılmamalıdır.
Devamını oku →
Siverek sınırlarındaki Karacadağ Kayak Merkezi, Şanlıurfa’nın kış turizmi başlığıdır; ziyaretin yapılabilirliği sabit takvimden çok güncel kar, yol ve işletme koşullarına bağlıdır.
Devamını oku →
Karacadağ’daki yaylak ve kışlak ilişkisi, yalnızca mevsimlik bir manzara değişimi değil; hayvancılık, emek ve toplumsal bağlarla şekillenen bir kırsal yaşam düzenidir.
Devamını oku →
Şanlıurfa ile Diyarbakır arasında uzanan Karacadağ, bazaltlı arazi, yükselti ve bozkır yaşamının birlikte ele alınabildiği geniş bir volkanik kütledir.
Devamını oku →
Erişilebilir bir Şanlıurfa gezisi, yalnızca mekân adını seçmekle tamamlanmaz; zemin, giriş, dinlenme, tuvalet ve bilgiye erişim gereksinimleri her durak için ayrı doğrulanmalıdır.
Devamını oku →
İki güne her yeri sığdırmak yerine, bir günü şehir içindeki müze ve tarihî dokuya, diğerini tek bir çevre temasına ayıran esnek bir program daha anlamlı bir ziyaret sağlayabilir.
Devamını oku →
Halfeti’nin eski Savaşan yerleşimi, su içindeki minaresiyle tanınır; bu görüntü bir gezi simgesi olduğu kadar baraj sonrası değişen yerleşim hayatının da izidir.
Devamını oku →
Siverek ile Adıyaman’ın Gerger çevresindeki Takoran Vadisi, su, kayalık yamaç ve habitat çeşitliliğiyle yalnızca manzara değil koruma değeri de taşıyan bir peyzajdır.
Devamını oku →
Balıklıgöl’den çarşılara ve tarihî sokaklara uzanan bu yürüyüş önerisi, Şanlıurfa’nın dinî yapılarıyla gündelik ticaret hayatını aynı kent dokusu içinde okumayı amaçlar.
Devamını oku →
Tek Tek Dağları, bozkır ve kayalık peyzajın tarihöncesi ve tarihî yerleşimlerle bir arada bulunduğu; doğal miras ile arkeolojinin birlikte korunmasını gerektiren bir bölgedir.
Devamını oku →
Akçakale, Harran Ovası’nın güneyinde sınır yerleşimi ve tarım çevresi olarak tanınır. İlçenin gündelik hayatını anlamak için ova, yerleşim ve sınır konumu birlikte düşünülmelidir.
Devamını oku →
Birecik, Fırat kıyısındaki yerleşim dokusu, kelaynak koruma çalışmaları ve tarımsal üretimle tanınır. Nehir, ilçe tarihini ve bugünkü peyzajı birbirine bağlayan ana eksendir.
Devamını oku →
Bozova, Atatürk Barajı çevresindeki su peyzajı, kıyı kullanımı ve tarımsal üretimle tanınır. Baraj gölü ile ilçenin kırsal yerleşimleri aynı coğrafyanın farklı yüzleridir.
Devamını oku →
Ceylanpınar, sınır konumu ve büyük tarım işletmesiyle şekillenmiş bir yerleşimdir. İlçeyi anlamak için istasyon, üretim alanları ve modern kentleşme birlikte değerlendirilir.
Devamını oku →
Eyyübiye, Şanlıurfa’nın tarihî kent dokusunun önemli bölümünü barındıran merkez ilçesidir. Balıklıgöl, çarşılar ve inanç yapıları, kırsaldaki arkeolojik mirasla aynı ilçe çerçevesinde buluşur.
Devamını oku →
Halfeti, eski yerleşimle yeni merkez arasındaki değişimi, Fırat’ın baraj gölü peyzajını ve karagül kültürünü birlikte taşır. Su altındaki izlerle yaşayan yerleşim birbirinden ayrılmalıdır.
Devamını oku →
Haliliye, Şanlıurfa’nın merkez ilçelerinden biridir. Kent hayatıyla kırsal arkeoloji alanlarını birlikte barındıran ilçe, yalnızca yoğun yerleşim alanı üzerinden tanımlanamaz.
Devamını oku →
Harran, yaşayan ilçe merkeziyle antik kent kalıntılarını ve ova tarımını aynı çevrede buluşturur. Tarihî yapıların adlarıyla modern idari sınırlar birbirinin yerine kullanılmamalıdır.
Devamını oku →
Hilvan, Şanlıurfa-Diyarbakır ulaşım eksenindeki yerleşimi, tarım ve hayvancılıkla bağlantılı kırsal çevresiyle tanınır. İlçe adıyla daha eski Karacurun kaydı ayrı tarih katmanları sunar.
Devamını oku →
Karaköprü, Şanlıurfa kent merkezinin kuzeyindeki yerleşim ve kırsal kültür alanlarını birlikte kapsar. Nar bahçeleri, Sayburç ve Gölpınar, ilçenin farklı yüzlerini açan başlıklardır.
Devamını oku →
Siverek; Karacadağ, bazalt peyzajı, Takoran ve sözlü müzik kültürünü aynı ilçe çevresinde buluşturur. Kent merkeziyle kırsal doğa alanları ayrı duraklar olarak planlanmalıdır.
Devamını oku →
Suruç, Şanlıurfa’nın batı yönündeki ova yerleşimlerinden biridir. Nar üretimi, tarımsal çevre ve yerel kültür birlikte ele alındığında ilçe kimliği daha açık görünür.
Devamını oku →
Viranşehir; ova tarımı, Karacadağ çevresi, inanç ziyaretleri ve sözlü kültür mekânlarıyla çok katmanlı bir ilçe kimliği taşır. İlçenin arkeoloji bağlantıları ayrıca araştırılmaya değerdir.
Devamını oku →
Urfa Kalesi’nin önündeki Aynzeliha, Balıklıgöl havzasının daha küçük gölüdür; adı ve çevresindeki anlatılar, şehir hafızasının farklı aktarım biçimlerini gösterir.
Devamını oku →
Şanlıurfa’nın Eyyübiye ilçesindeki Balıklıgöl, göl çevresindeki dinî yapılar, inanç anlatıları ve kent hayatıyla birlikte değerlendirilmesi gereken bir kültürel peyzajdır.
Devamını oku →
Eski Ömeriye Camii, onarım kitabeleri ve taş mimarisi üzerinden okunabilen bir şehir yapısıdır; ilk inşa tarihi ile daha sonraki belge ve rivayetler ayrı değerlendirilmelidir.
Devamını oku →
Fırfırlı Camii, eski kilise yapısının taş bezemeleri ve çok nefli planıyla Şanlıurfa’nın işlev değiştirerek yaşamaya devam eden mimari miraslarından biridir.
Devamını oku →
Balıklıgöl kıyısındaki Halil-ür Rahman Camii, Döşeme Camii adıyla da anılan, göl ile dinî mimarinin ilişkisinin yakından görülebildiği bir yapıdır.
Devamını oku →
Harran Ulu Camii, ayakta kalan minaresi kadar avlu, harim ve taşıyıcı izleriyle de erken İslam kent mimarisinin okunabildiği bir arkeolojik yapıdır.
Devamını oku →
Balıklıgöl çevresindeki Hasan Padişah Camii, Toktemur Mescidi ile ilişkisi, onarım kitabeleri ve su bağlantısıyla tarihî yapı topluluğunun farklı evrelerini gösterir.
Devamını oku →
Şanlıurfa merkezindeki Hz. Eyyüp Makamı, sabır ve iyileşme anlatısıyla ziyaret edilen mağara ve kuyu çevresidir; Viranşehir’deki Eyyüpnebi ziyaret alanıyla karıştırılmamalıdır.
Devamını oku →
Mevlid-i Halil adı, Hz. İbrahim’in doğumuna ilişkin makam geleneğiyle bağlantılıdır. Dergâh çevresinde tarihî mescit, mağara ve sonraki cami yapıları birbirinden ayrılarak okunmalıdır.
Devamını oku →
Ellisekiz Meydanı yakınındaki Reji Kilisesi, Süryani kilisesinden depo ve kültür merkezi kullanımına uzanan geçmişiyle bir yapının şehirde değişen işlevlerini görünür kılar.
Devamını oku →
Rızvaniye Camii ve medresesi, Balıklıgöl kıyısındaki kubbe, revak ve avlu düzeniyle Osmanlı dönemi dinî mimarisinin şehirdeki önemli örneklerindendir.
Devamını oku →
Divanyolu çevresindeki Şanlıurfa Ulu Camii, eski yapı kalıntıları, avlusu ve saat eklenmiş minaresiyle kentin dinî ve mimari sürekliliğini okumaya imkân verir.
Devamını oku →
Selahaddin Eyyubi Camii, eski kilise yapısının plan ve taş işçiliğinin izlenebildiği, Şanlıurfa’nın çok katmanlı mimari mirası içinde ele alınması gereken bir yapıdır.
Devamını oku →
Harran’ın batısındaki cami ve türbe topluluğu, Şeyh Hayat el-Harrani’ye ilişkin ziyaret geleneğiyle mimari değişimlerin birlikte okunabildiği bir duraktır.
Devamını oku →
Urfa giyimi, başlık, beden giysisi, örtü ve ayakkabının dönem, kullanım ortamı ve topluluklara göre değişen birlikteliğidir. Tek bir sahne kostümü bütün şehir halkını temsil etmez.
Devamını oku →
Şanlıurfa halk oyunları, ilçe ve topluluklara göre çeşitlenen oyun adlarını, hareketleri ve müzik eşliğini içerir. Bir sahne düzenlemesi, yerel oyun ortamlarının tamamı değildir.
Devamını oku →
Sıra gecesi, arkadaş gruplarının dönüşümlü ev sahipliğiyle buluştuğu; sohbet, dayanışma ve kimi gruplarda müzik aktarımını birlikte taşıyan bir Şanlıurfa geleneğidir.
Devamını oku →
Dengbêjlik, sözlü anlatım ve ezgili ses icrasının buluştuğu Kürt kültür mirasıdır. Siverek ve Viranşehir’deki belgeli programlar ve mekânlar, geleneğin yerel aktarımını görünür kılar.
Devamını oku →
Atasözü ve deyimler, Urfa sözlü kültüründe düşünceyi kısa ve hatırlanabilir biçimde aktaran söz varlığıdır. Yerel söyleyiş, kullanım ortamı ve anlam birlikte kaydedilmelidir.
Devamını oku →
Urfa bakırcılığı, mutfak ve gündelik hayatın metal eşyalarını üreten ve onaran zanaat çevresinin parçasıdır. Çarşı mekânı, malzeme ve kullanım bilgisi birlikte okunmalıdır.
Devamını oku →
Culhacılık, ipliklerin el tezgâhında dokunarak kumaşa dönüştürüldüğü bir Urfa zanaatıdır. Çözgü hazırlığı, dokuma ve saçak işi üretimin birbirini izleyen aşamalarıdır.
Devamını oku →
Urfa düğün kültürü, davet, aileler arası ilişkiler, müzik, yemek ve farklı tören aşamalarının birlikteliğidir. Uygulamalar dönem, aile ve yerleşime göre değişebilir.
Devamını oku →
Halı ve kilim, ipliği farklı yüzeylere dönüştüren iki dokuma alanıdır. Urfa zanaat kültüründeki yerleri, malzeme kadar tezgâh, kullanım ve üretici emeğiyle anlaşılır.
Devamını oku →
Urfa kazazlığı veya kazzazlığı, ipek iplikleri bükme ve örmeyle biçimlendiren bir el sanatıdır. Metal tel işçiliği olan telkariyle aynı teknik değildir.
Devamını oku →
Keçecilik, yün liflerinin nem, basınç ve hareketle birbirine tutunmasını sağlayan bir üretim bilgisidir. Urfa örneği, desen hazırlığından tepme işine uzanan el emeğiyle tanınır.
Devamını oku →
Urfa kürkçülüğü, yünlü derinin hazırlanması, kesilip dikilmesi ve dış yüzünün kumaşla tamamlanmasıyla ilişkili tarihî bir giyim zanaatıdır. Malzeme ve işlev, süslemeden önce gelir.
Devamını oku →
Urfa’da heket söyleme, anlatıcının hafızası ve dinleyiciyle kurduğu ilişki üzerinden yaşayan sözlü kültür alanıdır. Yazıya geçirilen metin, bu canlı ortamın yalnızca bir kaydıdır.
Devamını oku →
Urfa’nın taş işçiliği, yerel kireçtaşının taşıyıcı duvardan kemer, eyvan ve süslemeye uzanan farklı kullanımlarında görülür. Yapının dayanmasıyla yüzeyin işlenmesi ayrı ustalık alanlarıdır.
Devamını oku →
Telkari, ince metal tellerle motifler oluşturulan bir takı ve süsleme tekniğidir. Urfa el sanatları kayıtlarında gümüşçülük başlığıyla ilişkilendirilir; bütün gümüş işleri telkari sayılmaz.
Devamını oku →
Urfa türküleri, söz, ezgi, yöresel söyleyiş ve icra ortamıyla birlikte anlaşılır. Repertuvarı yalnızca ünlü eser adlarının listesi olarak görmek, derleme ve aktarım emeğini gizler.
Devamını oku →
Bağlama, Urfa müziğinde tek başına bir çalgı adı olmanın ötesinde dinleme, eşlik ve ustadan öğrenme ortamlarıyla ilişkilidir. Meclis, çalgının sesini toplumsal bağlamına yerleştirir.
Devamını oku →
Gazelhanlık, şiirin makam ve serbest ritimli ses icrasıyla yorumlandığı bir ustalık alanıdır. Urfa müzik meclisleri, bu sözlü aktarımın şehirdeki önemli bağlamlarından biridir.
Devamını oku →
Ağzı Açık, kıymalı içi görünür bırakılan, kenarları kıvrılarak biçimlendirilen kızartma hamur işidir. Açık merkezi ile çevresindeki hamur halkası, yemeğin adını ve görünüşünü birlikte açıklar.
Devamını oku →
Ağzı Yumuk, iç harcı hamurun ortasına yerleştirilip kenarları üstte toplanarak kapatılan bir Şanlıurfa hamur işidir. Adındaki kapalı biçim, Ağzı Açıktan ayrıldığı ilk noktadır.
Devamını oku →
Bostana, sebzelerin çok küçük doğranıp ekşili bir karışımda buluştuğu Şanlıurfa salatasıdır. Sulu yapısı, sebzenin doğranma biçimi ve nar ekşisiyle birlikte değerlendirilir.
Devamını oku →
Şanlıurfa çiğ köftesi, bulgur, isot ve yoğurma tekniğiyle anlatılan köklü bir hazırlıktır. Tarihî tarif, güncel ticari ürün ve çıkış rivayetleri birbirinden ayrılarak okunmalıdır.
Devamını oku →
Şanlıurfa Haşhaş Kebabı, zırhla hazırlanan kuzu eti ve tuzun şiş üzerinde kor ateşle buluştuğu bir kebaptır. Adı, tescilli tarifte haşhaş tohumu bulunduğu anlamına gelmez.
Devamını oku →
Karacadağ Pirinci, yalnızca bir ilin ürünü diye daraltılamayan; volkanik havzanın üretim koşulları ve yerel çeltik popülasyonuyla tanımlanan coğrafi işaretli bir üründür.
Devamını oku →
Keme kebabı, bahar döneminde aranan yerel mantarın etle birlikte şişte pişirildiği hazırlıklardandır; mevsim, hammadde ve farklı yemek adları birlikte değerlendirilmelidir.
Devamını oku →
Mırra, Şanlıurfa’da kahvenin hazırlanması kadar ikram düzeni ve misafir ağırlama ortamıyla da anlam kazandığı bir gelenektir. Küçük fincan, uzun hazırlık emeğinin son halkasıdır.
Devamını oku →
Urfa’nın balcanlı kebabı, patlıcan dilimleriyle etin şiş üzerinde art arda dizilmesi ve kor ateşte birlikte pişmesiyle tanınır; sebze seçimi tekniğin temel parçalarındandır.
Devamını oku →
Urfa Pencer Boranısı, pazı sapları, et, bakliyat ve yuvalak adı verilen köftelerin sarımsaklı yoğurtla bir araya geldiği, aşamaları belirgin bir ziyafet yemeğidir.
Devamını oku →
Şanlıurfa Biberi, taze üründen kurutulmuş baharata ve farklı yemeklik hazırlıklara uzanan bir üretim kültürünün temelidir; biber, isot ve isot reçeli aynı ürün biçimi değildir.
Devamını oku →
Şanlıurfa’nın fıstık üretimi, farklı ilçelere yayılan bahçeler ve hasat sonrası işleme emeğiyle okunur; il genelindeki sektör, tek bir tescilli çeşitle özdeşleştirilmez.
Devamını oku →
İsot reçeli, adındaki reçel sözcüğüne rağmen biber, zeytinyağı ve tuzla hazırlanan yemeklik bir üründür. Tescil başvurusu ile kesinleşmiş tescil durumu ayrı izlenmelidir.
Devamını oku →
Semsek, Şanlıurfa mutfağında ince açılan hamurun yarısına iç konulup katlanmasıyla hazırlanan bir hamur işidir. Kıymalı, peynirli ve tatlı peynirli yorumları aynı biçim ailesinde buluşur.
Devamını oku →
Şıllık, ince pişirilmiş hamur yaprakları arasına ceviz konulup sıcak şerbetle tamamlanan Şanlıurfa tatlısıdır. Hamurun akışkan hazırlanışı, onu açma yufkalı tatlılardan ayırır.
Devamını oku →
Suruç Narı, sarı zemin üzerindeki pembe-kırmızı kabuğu, iri taneleri ve mayhoş-tatlı yapısıyla tanımlanan; adı bir ilçeyle ünlenmiş yerel bir tarım ürünüdür.
Devamını oku →
Urfa Ciğer Kebabı, küçük doğranmış kuzu karaciğeriyle kuyruk yağının ince şişlerde kor ateşte pişirildiği; hazırlık ve sunum tekniğiyle tanımlanan bir yöresel yemektir.
Devamını oku →
İsot, Urfa’da biberin gündelik dildeki ve mutfaktaki farklı kullanımlarını taşıyan bir addır; kurutulmuş pul baharat, mevsimlik ürünün yıl boyunca kullanılmasını sağlar.
Devamını oku →
Urfa kebabı adı çoğunlukla sade kıyma kebabını çağrıştırır; şehirdeki kebap kültürü ise ciğerden patlıcana, kemeden kuşbaşına uzanan farklı malzeme ve teknikleri kapsar.
Devamını oku →
Urfa Keten Köyneği Fıstığı, Şanlıurfa’da yetişen bütün fıstıkların ortak adı değildir; tescil belgesinde belirli yerel çeşide ve ayırt edici özelliklere bağlanan bir üründür.
Devamını oku →
Urfa Külünçesi, baharatlı hamuru ve yüzeyindeki nakışlarıyla tanınan, tatlı ve tuzlu çeşitleri bulunan bir fırın ürünüdür. Kalıp ve desen, tarif kadar üretim kültürünün de parçasıdır.
Devamını oku →
Urfa (Şanlıurfa) Lahmacunu, kıymalı ekmek adıyla da anılan; ince hamur, soğanlı harç ve Şanlıurfa Biberi birlikteliğiyle tanımlanan bir yöresel üründür.
Devamını oku →
Urfa Peyniri / Şanlıurfa Peyniri, parzınla biçim verme ve taze ya da salamurada olgunlaştırılmış sunumlarıyla tanımlanır; tek bir süt türü ve tek kullanım biçimine indirgenmez.
Devamını oku →
Şanlıurfa Sadeyağı (Urfa Yağı), tescil belgesinde yerel İvesi koyunu sütü ve süt yağının yoğunlaştırılmasıyla tanımlanan; mutfakta tereyağından ayrı bir ürün kimliği taşıyan yağdır.
Devamını oku →
Şanlıurfa Bakırcılar Çarşısı, tonozlu geçişleri ve küçük işyerleriyle çarşı mimarisini, bakır işçiliğiyle ilişkili kent hafızası içinde değerlendirmeye açar.
Devamını oku →
Tütüncü Pazarı çevresindeki üç katlı Barutçu Hanı, avlulu ticaret mimarisini kentin kültür hayatıyla buluşturur. Belediyenin 15 Ekim 2026 tarihli kaydı, deprem sonrası onarımların ardından yapının yeniden etkinliklere ev sahipliği yaptığını doğrular.
Devamını oku →
Urfa evini anlamak, taş cepheye bakmaktan fazlasını gerektirir: hayat denilen avlu, eyvan, odalar ve saklama mekânları gündelik yaşamın farklı ihtiyaçlarını birlikte karşılar.
Devamını oku →
Haşimiye çevresindeki Gümrük Hanı, Behram Paşa Kervansarayı adıyla da anılan; avlusu, revakları ve ticari kullanımıyla tarihî çarşı dokusunu anlamaya yardımcı olan bir yapıdır.
Devamını oku →
Gümrük Hanı’nın güneyindeki Hacı Kamil Hanı, kot farkı, avlu çeşmesi ve üst kat revaklarıyla tarihî ticaret yapılarının farklı mekânsal çözümlerini gösterir.
Devamını oku →
Haleplibahçe Mozaik Müzesi, Roma dönemi konut zeminleri ve figürlü mozaikler üzerinden antik kent hayatının görsel dünyasını inceleme imkânı verir.
Devamını oku →
Harrankapı çevresindeki İbrahim Tatlıses Müzik Müzesi, bir sanatçının adını taşırken Şanlıurfa’nın farklı icracılarını ve çalgı hafızasını da birlikte tanıtır.
Devamını oku →
Karaköprü’deki Müslüm Gürses Müzesi, sanatçının kıyafetleri, albümleri ve kişisel eşyaları üzerinden müzik hafızasını somut nesnelerle buluşturur.
Devamını oku →
Şanlıurfa Arkeoloji Müzesi, bölgenin tarihöncesi yerleşmelerinden sonraki çağlara uzanan buluntuları karşılaştırarak okumak için şehir rehberinin temel duraklarından biridir.
Devamını oku →
Kazaz veya Kazzaz Pazarı adıyla da anılan Şanlıurfa Bedesteni, kubbeli kapalı çarşı düzeni ve çevre pazarlarla bağlantılarıyla tarihî ticaret ağının önemli bir parçasıdır.
Devamını oku →
Mahmutoğlu Kulesi’ndeki Kent Müzesi, Şanlıurfa’nın gündelik hayatını ve şehir tarihini farklı belge, nesne ve canlandırmalar üzerinden bir araya getirir.
Devamını oku →
Şanlıurfa Kurtuluş Müzesi, Milli Mücadele hafızasını tarihî bir konak içinde sunar; binanın geçmişiyle sergilenen belgelerin ve canlandırmaların niteliği birlikte okunmalıdır.
Devamını oku →
Tarihî Hacıbanlar Evi’ndeki Mutfak Müzesi, Urfa yemeklerini yalnızca tarifler üzerinden değil, kullanılan araçlar ve evin mekânsal düzeniyle birlikte tanıtır.
Devamını oku →
Bazda adıyla bilinen geniş boşluklar doğal bir mağara sisteminden çok tarihî taş çıkarma faaliyetinin oluşturduğu ocaklardır; Harran çevresinin yapı ekonomisini görünür kılar.
Devamını oku →
Eyyübiye’nin Koçören çevresindeki Çakmaktepe, ana kayaya oyulan erken yapıları ve taş alet üretimiyle Neolitik yerleşikliğin farklı bir örneğini sunar.
Devamını oku →
T biçimli dikilitaşlarıyla Göbeklitepe, Şanlıurfa’daki erken yerleşik toplulukların mimarisini, ortak emeğini ve simge dünyasını birlikte okumaya imkân verir.
Devamını oku →
Harran Ovası’nın kuzeybatısındaki Gürcütepe, erken köy yaşamını geniş odalı ve hücre planlı yapılar, üretim alanları ve küçük buluntular üzerinden anlatır.
Devamını oku →
Harran’ın güneydoğusundaki Han el-Ba’rur, giriş kitabesi ve avlu çevresinde örgütlenen bölümleriyle bölgenin Orta Çağ yol ve konaklama ağını anlamaya yardımcı olur.
Devamını oku →
Harbetsuvan, Tek Tek Dağları’nda dikilitaşlı yapılarla gündelik yaşam buluntularını birlikte sunar; yeni araştırmalar eski kült merkezi yorumlarını yeniden değerlendirir.
Devamını oku →
Harran, höyüğü, surları, Ulu Camii ve geleneksel kubbeli evleriyle tek bir dönemin kalıntısı üzerinden anlatılamayan bir Yukarı Mezopotamya kentidir.
Devamını oku →
Harran’ın bilim mirası; matematik, astronomi, tıp ve çeviri faaliyetleriyle bağlantılı kişi ve bilgi ağları üzerinden, tarihî okul ile modern üniversite kavramlarını ayırarak anlaşılır.
Devamını oku →
Tek Tek Dağları’ndaki Karahantepe, ana kayaya biçim verilerek kurulan mekânları ve insan betimleriyle Taş Tepeler araştırmalarının önemli duraklarından biridir.
Devamını oku →
Atatürk Baraj Gölü altında kalan Nevali Çori, kurtarma kazıları ve Şanlıurfa Müzesi’nde izlenebilen mimari-buluntu mirasıyla Neolitik araştırmalarında önemli bir dönüm noktasıdır.
Devamını oku →
Karaköprü ilçesindeki Sayburç, insan ve hayvan figürlerini ortak bir sahnede buluşturan Neolitik kabartmasıyla yerleşme hayatına farklı bir pencere açar.
Devamını oku →
Viranşehir’in batısındaki Sefertepe, dörtgen yapıları ve çeşitli hammaddelerden üretilmiş boncuklarıyla erken yerleşik hayatın üretim ve ilişki ağlarını düşündürür.
Devamını oku →
Tek Tek Dağları’ndaki Soğmatar; kaya mezarları, kabartmalar ve yazıtlarıyla farklı çağlarda kullanılan bir yerleşim ve kutsal peyzajı bir arada sunar.
Devamını oku →
Harran çevresindeki Şuayb Antik Şehri, Geç Roma yerleşim izleriyle Hz. Şuayb’a ilişkin yerel makam geleneğinin birlikte, fakat ayrı bilgi katmanları olarak okunması gereken bir alandır.
Devamını oku →
Balıklıgöl’ün üzerindeki Urfa Kalesi, Edessa döneminin anıt sütunlarıyla daha sonraki savunma yapılarının aynı tepede buluştuğu çok katmanlı bir mirastır.
Devamını oku →
Urfa’nın kurtuluşu, 1919’daki işgallerden yerel direnişin örgütlenmesine ve 11 Nisan 1920’de Fransız kuvvetlerinin çekilmesine uzanan bir süreç içinde ele alınmalıdır.
Devamını oku →Fotoğrafların çekeni, kaynak sayfası ve kullanım lisansı her dosyanın görsel altında belirtilir. Arşiv fotoğrafları güncel yapı veya erişim durumunu garanti etmez. RaporUrfa özgün bilgi çizimleri, metindeki kaynaklardan hazırlanan şematik anlatımlardır; fotoğraf, tarihî canlandırma veya ölçülü yapı planı değildir. Özgün çizimlerin hakları RaporUrfa’ya aittir.